Wigierski Park Narodowy


Wigierski Park Narodowy został utworzony 27 czerwca 1988 r. Jego powierzchnia wynosi 14988 ha, z czego ochronie ścisłej podlega 4,8% powierzchni parku, ochronie czynnej 75%, a ochronie krajobrazowej 20,2%. Położony jest na północnym skraju Puszczy Augustowskiej, największego, zwartego kompleksu leśnego na Nizinie Środkowoeuropejskiej, który wraz z lasami na terytorium Litwy i Białorusi pokrywa obszar około 300 tysięcy hektarów. Geograficznie Park leży w granicach Pojezierza Litewskiego i obejmuje fragmenty trzech mezoregionów: Pojezierza Zachodniosuwalskiego, Pojezierza Wschodniosuwalskiego i Równiny Augustowskiej. Prawie cały obszar Wigierskiego Parku Narodowego leży w środkowej części dorzecza rzeki Czarna Hańcza, dopływu Niemna. Dla turystów przygotowano ok. 250 km oznakowanych szlaków turystycznych: pieszych, rowerowych i narciarskich, 6 ścieżek edukacyjnych oraz wiele miejsc odpoczynku i informacji turystycznej. Do największych atrakcji turystycznych parku, poza walorami przyrodniczymi i krajobrazowymi, należą m.in. Pokamedulski Zespół Klasztorny w Wigrach, spływy kajakowe rzeką Czarna Hańcza, rejsy statkiem po jeziorze Wigry oraz przejazdy Wigierską Kolejką Wąskotorową. Park ma bogatą ofertę edukacyjną, skierowaną zarówno do przyjeżdżających turystów, jak i do stałych mieszkańców oraz uczniów miejscowych szkół. Organizowane są różnego typu warsztaty, konkursy, plenery, stałe i okresowe wystawy, zajęcia edukacyjne, wykłady, konferencje i spotkania adresowane do różnych grup odbiorców. Zajęcia prowadzone są m.in. w siedzibie parku w Krzywem, w Ośrodku Edukacji Środowiskowej na Słupiu i w Muzeum Wigier w Starym Folwarku, a także w terenie, głównie na ścieżkach edukacyjnych. Zwiedzanie parkowego Muzeum Wigier połączone jest z możliwością pływania po Wigrach łodzią „Leptodora II” – ze szklanym dnem, przez które można obserwować życie pod wodą. Symbolem Wigierskiego Parku Naporowego jest bóbr.

Flora

Większość obszaru parku (62% jego powierzchni) stanowią lasy, 19% ekosystemy wodne, 17% łąki, pastwiska i grunty orne, a 3% osiedla i drogi. Zróżnicowanie siedlisk i mikrosiedlisk w krajobrazie decyduje o wysokiej różnorodności występujących w parku zbiorowisk roślinnych i gatunków zwierząt. Na terenie parku opisano występowanie ponad 100 zespołów roślinnych. Ich cechą charakterystyczną jest obecność gatunków borealnych (o zasięgu północnym), np. grążel drobny, brzoza niska, zimoziół północny, tajęża jednostronna. Stwierdzono tu występowanie około 1000 gatunków roślin naczyniowych, 290 gatunków mszaków, ponad 300 gatunków porostów i ponad 600 taksonów glonów.

Fauna

W Wigierskim Parku Narodowym opisano dotychczas występowanie ponad 2000 gatunków zwierząt, wśród których najliczniejszą grupę stanowią bezkręgowce. W jeziorach wigierskich żyje 31 gatunków ryb, w tym rzadkie w kraju sieja i sielawa. Na terenie parku stwierdzono ponad 210 gatunków ptaków, w tym ok. 160 lęgowych. Występuje tu ok. 50 gatunków ssaków. Borealny charakter fauny podkreśla lęgowość gatunków ptaków o północnym zasięgu występowania: droździka, orzechówki, krzyżodzioba świerkowego, jarząbka, sóweczki i włochatki, a także obecność zająca bielaka, który występuje w Polsce jedynie w Puszczy Augustowskiej, osiągając tu południową granicę zasięgu.

Wigierski Park Narodowy

Krzywe 82
16-402 Suwałki