Pieniński Park Narodowy


Rozporządzenie Ministra Rolnictwa o utworzeniu z dniem 1 czerwca 1932 r. jednostki organizacyjnej pod nazwą Park Narodowy w Pieninach zostało podpisane 23 maja 1932 r. W tym samym roku powstał czechosłowacki rezerwat przyrodniczy, obecny PIENAP. Utworzony na terenach przygranicznych teren chroniony był pierwszym w Europie, a drugim na świecie międzynarodowym parkiem przyrody. Kolejną aktem prawnym było rozporządzenie Rady Ministrów z 30 października 1954 r. o utworzeniu z dniem 1 stycznia 1955 r. Pienińskiego Parku Narodowego na obszarze 2231 ha, obejmującego aktualnie 2346 ha. Pieniński Park Narodowy ma najwyższy wśród wszystkich polskich parków narodowych wskaźnik nasilenia ruchu turystycznego w przeliczeniu na 1 ha powierzchni – dla turystów udostępniono 35 km szlaków, do których zalicza się również, stanowiący atrakcję na skalę europejską, spływ tratwami przełomem Dunajca (jego trasę można przejść także pieszo Drogą Pienińską). Dla turystów przygotowano galerie widokowe na Trzech Koronach i Sokolicy. Atrakcją turystyczną jest również Zamek w Czorsztynie. Przy głównych szlakach turystycznych: w Szczawnicy, Sromowcach, Kątach, Sromowcach Niżnych, Czorsztynie i Krościenku znajdują się pawilony edukacyjne. Symbolem Pienińskiego Parku Narodowego są Trzy Korony.

Pieniński Park Narodowy kojarzy się przede wszystkim ze spływem Dunajca, Sokolicą, Trzema Koronami, Zalewem Czorsztyńskim i Zamkiem w Czorsztynie. Jest ponadto jednym z najliczniej odwiedzanych parków narodowych w Polsce. Wiąże się to ze szczególnym urokiem tego miejsca, gdzie białe wapienne turnie, urwiste skały i szczyty o ostrych sylwetkach oraz doliny mające miejscami postać wąwozów skalnych swoją rzeźbą przypominają góry wysokie. Obszar parku obejmuje Pieniny Właściwe leżące między Czorsztynem a Szczawnicą, ze szczytem Okrąglicy (982 m. n.p.m.) w masywie Trzech Koron. Ich północne zbocza opadają ku dolinom stosunkowo łagodnie, zaś w stronę Dunajca obrywają się efektownie wapiennymi ścianami o wystawie południowej lub wschodniej i wysokości dochodzącej do 300 m.

Flora

W Pieninach doliczono się 1100 gatunków roślin naczyniowych, 400 gatunków glonów, 320 gatunków mchów i wątrobowców, 470 gatunków porostów, 1200 gatunków grzybów. Wśród roślin naczyniowych są gatunki charakterystyczne zarówno dla terenów nizinnych, górskich i wysokogórskich oraz klimatu ciepłego i zimnego. Największymi osobliwościami są endemity: mniszek pieniński, pszonak pieniński oraz odmiany endemiczne: chaber barwny, rozchodnik ostry odmiana wapienna, bylica piołun odmiana wapienna, a także relikty: złocień Zawadzkiego, dębik ośmiopłatkowy i jałowiec Sawina.

Fauna

Do chwili obecnej stwierdzono w Pieninach występowanie 7021 gatunków bezkręgowców, z czego 6021 gatunków stanowią owady. Niezwykle istotne wśród nich są motyle – aż 1555 gatunków – a dwa z nich stanowią dumę parku: niepylak Apollo i niepylak mnemozyna. Wśród 250 gatunków kręgowców, które tutaj występują, stwierdzono 61 gatunków ssaków. Duże zróżnicowanie siedlisk, zalesienie i istnienie zbiorników wodnych powoduje, że liczba ptaków w Pieninach sięga 188 gatunków, Wśród ptaków występuje myszołów, dzięcioły czarny i trójpalczasty, bocian czarny, sowy, głuszec i derkacz oraz gatunki śródziemnomorskie: nagórnik i pomurnik. Ciekawostką jest, że w ramach prowadzonej przez 10 lat reintrodukcji gniazduje tu również jedna para sokoła wędrownego. W rejonie Pienin żyje 17 gatunków ryb, 10 gatunków płazów: traszka górska, karpacka, zwyczajna i grzebieniasta, salamandra plamista, kumak górski, ropucha szara i zielona, żaby trawna i wodna oraz 6 gatunków gadów: jaszczurka zwinka i żyworodna, padalec, zaskroniec zwyczajny, gniewosz plamisty i żmija zygzakowata.

Pieniński Park Narodowy

ul. Jagiellońska 107B
34-450 Krościenko nad Dunajcem
e-mail: biuro@pieninypn.pl