Magurski Park Narodowy


Magurski Park Narodowy jest jednym z najmłodszych parków narodowych w Polsce. Utworzony został w roku 1995, obejmując ochroną 19 962 ha. Po aktualizacji granic powierzchnia parku zmniejszyła się do 19 439 ha. Leży na terenie dwóch województw; 90% powierzchni położona jest w województwie podkarpackim, a pozostałe 10% – w województwie małopolskim. W ujęciu geograficznym główna część parku obejmuje masyw Magury Wątkowskiej z przekraczającymi 830 m n.p.m. szczytami Wątkowa, Magura i Kornuty. Pozostała część to fragment obszaru źródłowego Wisłoki, malowniczej górskiej rzeki o wspaniałych przełomach, oraz partie głównego grzbietu karpackiego przy granicy ze Słowacją. Park Magurski jest parkiem typowo leśnym – las zajmuje tutaj ponad 18 500 ha, zaś wiek niektórych jego fragmentów przekracza 140 lat. Niecałe 3% powierzchni MPN przypada na dawne łąki i pastwiska, których obecność znacząco wpływa na podniesienie różnorodności biologicznej obszaru. Na terenie parku zdecydowana większość obszaru objęta jest ochroną czynną, dopuszczającą w razie potrzeby prowadzenie właściwych zabiegów ochronnych. Ochroną ścisłą objęte są najcenniejsze fragmenty parku o łącznej powierzchni 2408 ha. Wokół parku utworzona została także otulina o powierzchni 22 967 ha. Magurski Park Narodowy wciąż jeszcze nie stanowi istotnej destynacji turystycznej na mapie Polski. Podstawową formą turystyki preferowana przez odwiedzających Magurski Park Narodowy jest turystyka piesza. Do dyspozycji turystów przygotowano siedem wyznakowanych szlaków turystycznych poprowadzonych przez wspaniałe krajobrazy Beskidu Niskiego. Na drogach publicznych oraz wyznakowanych w tym celu szlakach Magurskiego Parku Narodowego można uprawiać turystykę rowerową. Trasy rowerowe udostępnione dla turystów charakteryzują się różną długością – od 12 do 30 kilometrów. Czyni to z MPN istotny element na rowerowej mapie Polski. Przez teren parku przebiega także fragment Transbeskidzkiego Szlaku Konnego Brenna – Wołowate. Jego długość na obszarze MPN wynosi 10 km. Symbolem Magurskiego Parku Narodowego jest orlik krzykliwy.

Beskid Niski zasługuje na miano nieodkrytego klejnotu polskich Karpat. Położony z dala od dużych aglomeracji miejskich i najbardziej popularnych destynacji turystycznych wciąż zachował swój pierwotny charakter. To pokryte lasem pasmo niskich gór stanowi swoisty łącznik pomiędzy Beskidami Zachodnimi a Bieszczadami. Położenie geograficzne Beskidu Niskiego sprzyja wzajemnemu przenikaniu gatunków zachodnio- i wschodniokarpackich. Odmienne od tatrzańskich widoki przez wiele lat nie stanowiły magnesu przyciągającego turystów. Tymczasem to właśnie tutaj zachował się krajobraz niegdyś typowy dla wszystkich niższych położeń górskich. Najbardziej pierwotne fragmenty Beskidu Niskiego są także ostoją dla rzadkich w skali całej Polski gatunków zwierząt. Właśnie dla ochrony tych niepospolitych walorów przyrodniczych powołany został Magurski Park Narodowy. Wysokość magurskich wzniesień pozwoliła na wykształcenie się tutaj dwóch pięter klimatyczno-roślinnych. Najniżej położone jest piętro pogórza, powyżej którego – aż po szczyty wzniesień – rozciąga się piętro regla dolnego.

Flora

Nieleśne zbiorowiska Magurskiego Parku Narodowego, mimo że nie zajmują wielkiej powierzchni, w sposób znaczący wpływają zarówno na krajobraz, jak i na różnorodność biologiczną obszaru. Występujące tutaj gatunki roślin naczyniowych stanowią aż 50% wszystkich gatunków spotykanych na terenie parku. Flora okolic Magury Wątkowskiej, licząca ponad 800 gatunków roślin naczyniowych, odzwierciedla specyficzne położenie tego terenu. Przenikają się tutaj zasięgi gatunków wschodnio- i zachodniokarpackich. Element wschodni reprezentują między innymi sałatnica leśna, kostrzewa górska czy smotrawa okazała, zaś zachodni – przytulia okrągłolistna. Rośnie tutaj także 45 gatunków górskich, na przykład ciemiężyca zielona czy modrzyk górski.

Fauna

Wspaniałe magurskie lasy oraz niewielka presja ze strony turystów sprzyjają zwierzętom. Znajdują one w Magurskim Parku Narodowym doskonałe miejsce bytowania, co czyni z parku jedną z najważniejszych w Karaptach ostoi fauny puszczańskiej. Występują tutaj duże drapieżniki: niedźwiedzie, wilki i rysie, pojawia się także niezwykle rzadki żbik. Liczebność jeleni i saren można podawać w tysiącach, pojawiają się także łosie, a nawet przybywające z Bieszczad żubry. Spośród 137 gatunków ptaków 107 gniazduje w magurskich ostępach, w tym tak rzadkie gatunki, jak orzeł przedni, orlik krzykliwy, puchacz czy bocian czarny. Znacznie krótsze są listy gatunkowe występujących tutaj kręgowców niższych. Liczą one odpowiednio: ryby – 12 gatunków, płazy – 10 gatunków i gady – 6 gatunków. Bardzo bogata z kolei jest fauna bezkręgowców, wśród których spotkać można tak rzadkie gatunki, jak modliszka zwyczajna, niepylak mnemozyna, nadobnica alpejska czy kozioróg bukowiec. Z całego bogactwa świata zwierząt Magurskiego Parku Narodowego około 200 gatunków objętych jest ochroną gatunkową.

Magurski Park Narodowy

Krempna 59
38 – 232 Krempna
woj. podkarpackie

tel./fax:(+48) 134414099,
(+48) 134414440lub
(+48) 660105524

e-mail: dyrekcja@magurskipn.pl